Лажни стравови
Муабети од улица Македонија
Електронскиот петел умот ми го извади. Се подразбудив, но се уште лежам во креветот. Стуткан под јорганот чекам да поминат вообичаените пет миннути за да се опасуљам барем 70 отсто. Кај жена ми и ќерка ми оваа операција трае нешто подолго време. Со моите сетила се обидувам во мракот да ги дешифрирам времето и условите во спалната и врз основа на тоа да го одредам терминот на моето станување. Првите сознанија водеа кон пролонгирање на одлуката. бидејќи се чувстував исто како Константин Миладинов.
Овде је мрачно, и мрак м’обвиват,
И темна м’гла земја покриват ;
Мразој и снегој и пепелници,
Силни ветришча и вијулици,
Околу м’гли и мразој земни,
А в гр’ди студој и мисли темни…
Тогаш се разбудија некои од моите мозочни клетки кои емитуваа негативни сигнали за одлуката до доцните ноќни часови да ја гледам македонската „Долина на волците“. Но, нели по онаа работа нема каење и јас, сакал или не, го започнав утринскиот ритуал што завршува со варање кафе и будење на мојата животна сопатничка. Не знам дали будењето беше прегласно или таа нешто лошо сонувала, но скокна од креветот како избезумена и ми рече:
-А бе, ти не си нормален …од памет ме извади… вака ни животно не се буди… крајно време е да одиш на психијатар!
Обично кога тоа ќе ми го каже, јас на шега и велам да си ја стави резервната и нормално разбудена глава. Потоа следи канонада од погрдни зборови и глаголи на моја адреса во која со неверојатна брзина, телеграфски ми ги шлeпнува в лице сите пропусти кој сум ги направил или, како патер фамилијас, сум требало да ги направам : те казанчето во вецето со месеци течело, те двете рингли биле расипани ригнли, па прозорецот во кујната кој не се затворал… Боже, каква меморија!?
И, на крајот, како фил руж дека јас само сум знаел да трошам пари по кафеани, а не и да заработувам како комшијата.
Сепак, со оваа моја непромислена интервенција успевав да ја разбудам сопругата, ама цената по мојот рејтинг и имиџ беше огромна. Нејсе, јас сум виновен што се *рчкам…. Пушти ја нека остане поспана и нека и зуи главата цел ден.
Така веќе изнервиран седам во дневната со мојата оригинална глава на рамената и го пијам утринското кафе со малку лимон. Размислувам дали поради годините или мојот оштетен мозок многу работи не ги разбирам, па оттаму постојано живеам во страв. А заѕвони ѕвончето на вратата – добивам стрес. Не знам дали се алфите, добровооружените специјалци или извршителите со нивната полициска придружба.
Кога ќе го видам инкасаторот, некако ми лекнува на душата затоа што со него брзо се справувам велејќи му едноставно дека сега немам пари и нека дојде друг пат. Ете, си велам, зошто јас се плашам кога еден куп министерства и јавни претпријатија и установи не со месеци, туку со години не плаќаат за парно, за струја, а за вода и да не зборуваме. Не им плаќаат на фирмите кои работеле за нив, не го исплаќаат детскиот додаток и, што е најжалосно, не им ја исплаќаат мизерната социјална помош на ептен сиромашните.
Стравот го чувствувам уште од сабајле. Гледам во утринските програми на телвизиите како разни доктори ми се закануваат со многу страшни болести. Па, така, и утринското кафе веќе нема лезет.
Нејсе. Стравот продолжува кога се подготвувам за работа. Со оглед на тешката состојба во фирмата, неколку месеци неисплатените плати и други долгови се плашам да не останам без работа. Порано во лифотот среќавав расположени комшии со кои ќе си направевме некој шеговит муабет. Сега саде намќори, загрижени фаци кои зрачат негативна енергија. Но, не е се така црно, има и насмеани лица кои ги гледам само на одредени телевизии кога им гостуваат претставници на власта.
Порано ми беше задоволство кога ќе отидам да шопингувам во некој супермаркет. Сега купувам цигари, а на кутијата гледам шокантни фотографии на луѓе без заби, катранисани гради… На свинското месо, покрај цената, го гледам знакот “опасно по живот“, на етикетата на алкохолните пијалаци на видно место стои мртовечката глава, на амбалажата на шеќер- дијабетесот може да биде кобен за вашето здравје, на солта – таа е голем непријател за вашиот крвен притисок и бубрезите, а на сувомесните производи стои написот – ако сакате да бидете здрави, заборавете на овие производи… На сланината, пак, покрај цената, пишува- немојте за џабе да трошите пари, веднаш купете си билет за “59“ за Бутел…
Како последица од забрзаното темпо на живеење се повеќе сме склони кон стресови предизвикани од неколкуте милиметри бигор наталожен во нашиот организам.. За да се ослободиме од оваа опсана болест на 21., стручњаците ни предлагаат наместо жива сода да се користи мешавината “ЛНЈ“( Латас-Неделковски – Јанко). Значи, не треба да пиеме и вода.
Кога ќе прочитам колку опасни и штетни материии над нормалата има во воздухот, страв ме фаќа и кога дишам. За да ги решам овие проблеми веројатно треба да престанам да јадам, да пијам, да дишам или …
Па, ти си луд! И другите ми го велат тоа кога ги прашувам зошто на јапонските камиказе-пилоти им облекувале скафандери и заштитни комбинезони. За да не се изгорат ли кога со авионот ќе се струполат во американските бродови?! Или зошто лекарот откако ќе му ја стави отровната инекција на осуденикот на смрт со памуче му го дезинфекцира местото? Зошто, да не добие гангрена ли?
Или зошто премиерот Груевски кога новинарите ќе му го постават прашањето за долгот на Владата спрема фирмите прави фаца како прваче , при што апла се гледа дека сака невешто да сокрие нешто? Од овие причини во ВМРО отвориле шестмесечен курс по глума кој мора да го завршат сите функционери за да знаат како да направат драмска пауза кога некој ќе им постави непријатно прашање, како да се смешкаат иако со прашањето ги погодиле во ахиловата пета и како да одговорат, а да не кажат ништо.
Понекогаш навистина помислувам дека сум луд оти немам толкувач кој овие и други нешта разумно ќе ми ги разјасни…
Тимчо Апостолов
